Wczoraj przed wieczorem podczas psiego spaceru zauważyłam przelot dużego klucza żurawi, około setka ptaków przeleciała z głośnym klangorem i opadła na łąkę za rzeką. Oczywiście chciałam zaraz tam iść, ale do tej łąki prowadzi tylko jedna droga z mostkiem, a obok niej jest duże gospodarstwo. Brama na drogę była otwarta, a przed nią po drodze biegał ogromny czarny pies. Ja też z psem. Zaczął na nas bardzo szczekać i biec w naszym kierunku. Zauważyłam, że ktoś chodzi po podwórzu i zawołałam, aby zabrać psa z drogi. Pan tylko gwizdnął, raz zawołał do psa "chodź" i poszedł. A pies został, ujadał, zęby szczerzył i nie dał przejść. Zła byłam jak diabli, bo to nie była droga prywatna ; owszem wąska i żwirowa, ale gminna. Nie chciałam narażać nas na atak psich zębów, więc zawróciłyśmy, ale jutro zgłoszę do naszej sołtyski tę sytuację, bo nie może tak być, aby nie można było przejść drogą publiczną z powodu wypuszczenia psa przez niefrasobliwego gospodarza. Dziś sołtyski nie ma, więc sprawa zawieszona na dzień, ale nie odpuszczę. Przypuszczam, że rano żurawie odleciały, bo na łące jest cisza.
Zawróciłyśmy i zrobiłyśmy spacer pętlą około 5 km, wracałyśmy w takiej scenerii. Niestety, nie miałam przy sobie aparatu, a zdjęcie telefonem wyszło marnie. O zdjęciu klucza żurawi nawet nie wspomnę.
A w niedzielę po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że nie mogę nikogo (oprócz jednej sprawdzonej osoby, no może dwóch:) zabierać na wycieczki, bo tylko marnuję sobie przyjemność. Zadzwoniła do mnie w sobotę jedna znajoma i jęczy, jaki ten świat ponury i nudny i może bym do niej przyszła w niedzielę. Ja na to, że nie mogę, bo mam plany wyjazdowe. Na to ona, to weź mnie z sobą. Mam miękkie serce, to się zgodziłam. A ich było dwie. Moja znajoma i jej znajoma. Mnie to nie przeszkadzało, że nagle jest nas trzy. Przeszkadzały mi jęki znajomej. Za zimno, za gorąco, za ślisko, błoto, zmęczona, spocona, zaczeka w samochodzie a wy idźcie, a po co tam iść, przecież to za daleko, za wysoko, za mało ciekawie, czy jest tu sklep, napiłabym się kawy, kolano mnie boli, kiedy wracamy?, nie myślałam, że to tak daleko. Ufff... I tak ciągle. Ta druga się przewróciła, więc z jednego szlaku zawróciłyśmy w obawie, że może jej coś dolegać, ale potem się ogarnęła i nic jej nie było. Ale ta moja bliższa znajoma to porażka. Byłam wściekła i zmęczona udawaniem, że wszystko jest w porządku. Miałyśmy jechać nad Wisłę oglądać rzekę z rezerwatu na skarpie, ale nawet skrawka wody nie zobaczyłyśmy, bo skarpa za wysoka (wrr!) i wczesnym popołudniem byłam już z powrotem w domu. Nigdy więcej!
Poniżej grodzisko Żmijowiska koło Kazimiera Dolnego.
A ta napotkana po drodze chatka udająca tradycyjny wiejski ubogi dom - w rzeczywistości to bogaty domek letniskowy. Samo ułożenie takiej strzechy to koszt około 200 PLN za m kw. Nie odmówiłabym, gdyby mi taki domek ktoś sprezentował:)
Zaczęłam prace na działce, na razie porządkowe, bo ziemia jeszcze zamarznięta i szpadla się w nią nie wbije. Za to mnóstwo kleszczy i zaczyna mi się na ich tle jakaś fobia. Rozbieram się ze wszystkiego przed drzwiami po powrocie z działki lub ogrodu, a wracając ze spaceru od razu zdejmuję spodnie, bo ostatnio nie ma dnia, abym nie przywlokła choć jednego kleszcza na spodniach lub na czapce. Koniec z welurowymi dresami i polarowymi rękawiczkami lub czapkami, bo na nich świetnie się przenoszą. Koty i pies z zakazem wstępu do pomieszczeń innych niż przedpokój i kuchnia, aby mi tych kleszczy nie naniosły. Oprócz kropli na grzbiet chyba im zafunduje specjalne obroże, choć weterynarz mówi, że nic nie dają, a ja też mam obiekcje przed zakładaniem obroży kotom. Na razie rudy z domu nie wychodzi, bo się bardzo boi świata za drzwiami, wręcz panikuje. Kociczka i stary kot wychodzą regularnie, na szczęście trzymają się okolic domu i nie włóczą się póki co. Jednak kleszcze są już niemal od razu za progiem. Żyłam pięćdziesiąt kilka lat nie wiedząc nawet jak kleszcz wygląda, w ostatnich trzech latach nadrabiam, jest ich po prostu plaga. Zagadka, skąd ich się tyle bierze i co wpłynęło na to, że tak bardzo się mnożą. Ojciec synowej latem wokół altanki rozpyla taki środek, który ogranicza występowanie kleszczy, ale działa krótko, praktycznie trzeba by pryskać co dwa tygodnie, a nie jest to tani sposób. Wyliczyłam, że na mój ogródek na każdy oprysk musiałabym wydać kilkaset pln, a powtarzać go trzeba przynajmniej raz na miesiąc albo częściej. Zresztą, problemem największym nie są kleszcze o ogródku, ale ogólnie wszędzie, na działce, na poboczach dróg, na łące, w lesie, czyli wszędzie właściwie. Świata nie opryskam:)
Szykuje mi się wolny weekend i zastanawiam się, czy gdzieś nie wyskoczyć turystycznie. Jest jeszcze dość szaro i ponuro, ale chciałabym zmienić otoczenie. Codzienność nie jest łatwa z powodu tragicznych wieści zza wschodniej granicy. W pracy też zagrożenie atakiem cybernetycznym, były już próby, szczęśliwie udaremnione. A że ataki są i gdzie indziej, dowodem jest unieruchomienie kolei. To nie jest zwykła awaria. Był też atak na polski standard płatności, można powiedzieć, że udany, ale szybko spacyfikowany. Wojna trwa nie tylko na Ukrainie. Wczoraj widziałam konwój humanitarny - kilka autokarów oznaczonych czerwonym krzyżem pilotowanych przez dwa wozy osobowe przejechało z przejścia granicznego z Ukrainą na przejście graniczne z Litwą, z której te pojazdy pochodziły. Codziennie widzę samochody osobowe na ukraińskich blachach, na dachach mają przyklejone białe płachty z napisem "dzieci" po ukraińsku. To w nadziei, że podczas przejazdu przez Ukrainę w przypadku rosyjskiego nalotu zostałyby oszczędzone. Po polskiej stronie nie pamiętają, aby zdjąć .
W firmie zebraliśmy na specjalny rachunek 3 mln złotych, drugie tyle dołożyła firma i całość poszła na pomoc dla uchodźców. Firma ewakuowała też około 200 osób współpracujących z nami na Ukrainie i dała im ten przysłowiowy kawałek podłogi w naszych biurach na pierwszy etap życia.
W klasie wnuczki pojawiły się pierwsze ukraińskie dzieci.
Świat się zmienia. Żyjemy w ciekawych czasach, ale ja podziękuję za ten przywilej. Wolę te nudne czasy, gdy nic się nie działo.
Nie chcę być uchodźcą wojennym, a nikt mi nie zagwarantuje, że nim nie będę. Zresztą, może być jeszcze gorzej. Mogę zginąć w trakcie działań wojennych. Czy ktoś z nas w ogóle kiedykolwiek myślał, że coś takiego może się stać za naszego życia??? Właściwie, jakby nie mój wrodzony optymizm, to bym powiedziała, że istnieje ryzyko, że ruska zaraza rozleje się na całą Europę. Jeszcze, żeby ten głupi Kaczyński się nie wtrącał, bo przez niego nerwy tracę. Robi wszystko, żeby nas wciągnąć w konflikt. Niemniej z nadzieją na lepsze bezpieczne czasy planuję przyszłość i ustalam plan zasiewów na działce:). Może tylko w tym roku posadzę więcej ziemniaków i korzeniowych he he:)
A co Wy uważacie?
